Faux Nostalgia

Posted by Johan on Mar 7, 2010 in Belevenissen, Beschrijvingen | 11 comments

Ken je dat gevoel? Het ik-had-in-die-tijd-willen-leven-want-toen-leek-alles-(of-in-ieder-geval-iets-wat-ik-erg-belangrijk-vind)-beter-gevoel?! Het verleden is romantisch en helemaal wanneer je het alleen van films of liedjes kent. En aangezien mijn fysieke verleden in New York slechts anderhalve maand oud is, is dat laatste nogal het geval.

23rd street in het pre-auto tijdperk… Dat moet fijn geweest zijn! Vrouwen in statige jurken en kanten parasolletjes en mannen met hoge hoeden (Hoge hoeden… Toen mocht het nog…) En in plaats van een onaflatende stroom van bloeddorstige gele taxi’s, schattige paarden vrolijk klakkend met hun hoeven op de straat. Wat een gezelligheid, wat een jolijt! Maar….

Deze paarden veroorzaakten in die tijd een vreselijke stank en vervuiling van de stad. Rond de periode van het filmpje leefden/werkten zo’n 200.000 edele viervoeters in de New Yorkse straten (1 op 17 mensen). In de straten stonden toen nog meer opstoppingen dan nu. Wanneer een paard ‘het niet meer deed’, werd deze vaak ter plekke dood gemaakt en de straatopruimdiensten bleken eerst even een tijdje te wachten zodat het karkas wat gerot was en makkelijker op te ruimen. De ijzeren wielen en de hoefen maakten een enorme herrie, zo erg dat in veel plaatsen paarden verboden werden.

Ook gebeurden er nogal eens ongelukken: 200 New Yorkers sneuvelden in 1900 door paardenhoeven of de wagens eraan vast. Dat is 1 op 17.000. In 2007 stierven 274 New Yorkers in auto ongelukken: 1 op 30.000. Maar de mest was nog het allerergste. Een gemiddeld paard produceerd 12 kilo mest per dag maal 300.000 = 3,2 miljoen kilo…… per dag……. Ai….. Vroeger kwamen de boeren dat nog kopen in de stad, maar toen deze groter werd en er simpelweg teveel aanbod was, werd de mest gedump of lege plaatsen in de stad op grote hopen. Soms zelfs van 20 meter hoog! In de zomer stonk dit verschrikkeleijk en als het regende sijpelde het vrolijk overal heen recht de kelders van mensen in. De vliegen en al het andere ongedierte dat het aantrok maakte het niet bepaald een gezonde situatie.

Conferentie na conferentie van stadsplanners leidde tot niets tot uiteindelijk de oplossing kwam. Een veel schonere en meer efficiente oplossing. Je raadt het al: niet het mestloze trekbeest, maar de auto! Jeuj!

Dit stukje was vrij vertaald uit Super Freakonomics (dit is een boek). Tenks Pauwke!

Miron is hier inmiddels alweer twee weken (waarover snel meer: inmiddels voelt het minder alsof ik in een capsule op een vreemde planeet ben beland) en ook wij samen lopen vrolijk in de rondte. Aangezien de kaartjes voor de Tim Burton expositie in MoMa uitverkocht waren, afgelopen zaterdag plan B: the East-Village. Het enige stukje zuidelijk ongerept Manhattan kwa mijn aanwezigheid tenminste. The Village in de 80s! Daar had je moeten zijn! Het bohemienbestaan! Het Montmartre van het eind van de 20ste eeuw! Broedplaats voor kunstenaars, hippies, muzikanten en ander gespuis.

Al lopende eerst even een schoenenwinkel in: hehe. Kekke nieuwe stappers in de pocket! Weer een mooie aankoop op het lijstje erbij. Via de Bowery ( In the 17th century, Dutch farms known as “bowerij” were laid out in this section of Manhattan along the path of an old Indian trail. Known since that time as the Bowery, the thoroughfare became the first section of the Post Road from New York City to Boston.) naar beneden.

Het zou dan eingelijk zover zijn dat ik op nr. 315 CBGB & OMFUG (Country, Blue Grass and Blues and Other Music For Uplifting Gormandizers) zou gaan bezoeken: de legendarische hardcore-punk tempel (mocht je het niet weten: mijn muzikale opvoeding is stevig geworteld in deze aggressieve politiek-correcte snoeiharde gitaarmuziek en dan in den beginne met name de youth crew variant). Met name in de jaren tachtig en negentig heeft heel mijn platencollectie uit die periode daar de hele boel muzikaal kort en klein geslagen. Alleen wist ik al wel dat het sinds 2006 gesloten was: de uit de pan gerezen huur bleek niet niet meer opgebracht te kunnen worden.

Reikhalzend keek ik in de verte naar het kenmerkende zonnescherm… Om te ontdekken dat deze niet meer te ontdekken valt… Met pijn in mijn hart zie ik een ander net iets strakker zonnescherm met Varvatos erop. Ik hoor mijn illusies kraken. Vergane glorie inderdaad. Nou ja glorie….

“In rememberance of old New York
And to my friends
And the ones I’ve fought
A special place left in my heart
Those days are gone, man
But they’re not forgot”

JUDGE – 1988

Judge… Eens mijn favoriete band. Ze ‘zongen’ over A avenue, 7th street, Tomkins Square. Ik schreeuwde vrolijk mee en ik wilde daar toen ook zijn en de broederschap voelen. Maar… In de jaren zeventig en tachtig wilde je vooral niet in de East-Village zijn. Het was toen een “drug-infested no man’s land” en het was simpelweg onmogelijk om dezelfde route als Miron en ik afgelegd hebben te lopen zonder dat er allerlei gekken van verschillend pluimage je lastig zouden vallen. Inmiddels maakt men vrolijk sneeuwpoppen op Tomkins Square, toen werd er sneeuw verhandeld, gesnoven en vooral gerookt.

Sinds 2005 heeft de stad de laagste misdaadcijfers van de 25 grootste Amerikaanse steden, zodat het aanzienlijk veiliger is geworden na de misdaadpieken in de jaren 80 en 90. Gewelddadige criminaliteit in New York City daalde van 1993 tot 2005 meer dan 75%, terwijl de misdaadcijfers over de gehele Verenigde Staten stegen. In het jaar 2007 werden er minder dan 500 moorden gepleegd, dat was voor het eerst sinds men in 1963 de criminaliteitscijfers begon te publiceren.

Al met al is het volgens mij nog nooit zo’n goede tijd geweest voor New York. Dus ik zou zeggen: komt snel hier! Snel voordat de dollar valt en de Amerikaanse economie weer eens in elkaar dondert.

Zie hier voor een interessante documentaire over New York in minder florisante tijden.